Enperadorearen sindromea

Noticias-EU

Zenbat irrikatzen dugun gurasook gure seme-alaben zoriona! Jaiotzen direnetik, gure gain hartzen dugu eginkizuna, eta zereginari ekiten diogu, ezer falta ez dakien, bai eremu materialean, bai afektiboan. Kapritxo asko ematen dizkiegu, jostailuz betetzen ditugu, erabateko balioa dute, balio gutxiko objektuak dira, beren lagun guztiak dituzte. Zer axola digu? Pozik ikusten baditugu. Wyoming handiak argi eta garbi adierazten du, orain seme-alabak gure bizi-proiektua dira, lehen haurrak, ironiaz esanda, ondorio bat ginen.

Gurasook proiektu berri honetan porrot egin nahi ez dugunez, dena kontrolpean izaten saiatzen gara, eta, zehazki, ez dugu nahi gure haurrek adinarekin arazo naturalengatik sufritzea, ezta pixka bat ere, eta horrela, gutxitan ez dute nahi dutena lortzen, edo ez dute nahi dutena jaten edo ez dute plan zoragarririk astebururako edo urtebetetze festa ahaztezinetarako. Hainbeste ahalegintzen gara, neka-neka eginda amaitzen dugu, neka-neka eginda.

Seme edo alaba bat hazten denbora hegan doa. Batzuetan, ordea, lehen urteetan ikasi eta barneratu zutena handitu ahala, nerabezaroan zuzendu eta areagotu egiten da, eta arazo bihur daiteke. Rilkek zioen haurtzaroa dela gizakiaren benetako aberria. Jaiotzen garenetik hasten da ikaskuntza-prozesua, jaiotzen garenetik ezagutu behar ditugu mugak, gure seme-alabak jaiotzen direnetik denetan lagundu behar diegu, baina batzuetan laguntza hori dena ez ematean datza, dena ez ematean.

Enperadorearen sindromea, haur tiranoaren sindromea bezala ere ezagutzen dena, portaera menderatzaile, manipulatzaile eta autoritate-figurekiko, bereziki gurasoekiko, desafio egiten duten haur eta nerabeengan agertzen den jokabidea da. Horrela, adingabeak kontrol- eta botere-papera hartzen du, hierarkia naturala alderantzikatuz.

Haur eta nerabe horiek besteekiko enpatia falta erakusten dute, baita mugak ezartzeko eta arauak errespetatzeko zailtasuna ere. Portaera horrek familia-gatazka esanguratsuak eragin ditzake, eta eragin handia izan dezake etxeko harmonian, eta estresa sor dezake ingurukoengan, batez ere gurasoengan.

Askotan, gurasoen gehiegizko babesaren edo txiki-txikitatik muga egokirik ez izatearen ondorioz sortzen da. Haurrek frustrazioa jasaten eta beren ekintzen ondorioei aurre egiten ikasten ez dutenean, jarrera egozentrikoak eta erronkazaleak gara ditzakete, eta batzuetan horiek bideratzea zaila izaten da.

María Velasco doktoreak azaldu du gaizki sentiarazten gaituen guztia ez dela negatiboa. Azaldu du denok nartzisismo maila jakin batekin jaiotzen garela eta zoritxarrean hazten lagunduko diguten gaitasunak garatzen ikasi behar dugula. Gaitasun horiek garatu egiten ditugu, adibidez, frustrazioa onartzen eta kudeatzen ikasten dugunean.

Zorionez, gure seme-alabak oinarrizko baliabideak falta ez diren inguruneetan hazten dira; hala ere, ez dugu ahaztu behar gainditzen eta segurtasuna hartzen irakatsiko diegula soilik eboluzio-etapa bakoitzari dagozkion erantzukizunei eta zailtasunei aurre egiten dietenean.

Previous Post
Zer prestatzen dugu abenduan?
Next Post
HAUR ESKOLA: GUNEETAN ZEHAR

Buscador

Noticias destacadas.